Janusz Wiewiórka urodził się 28 czerwca 1935 r. w Szopienicach, w rodzinie górniczej, jako najstarszy z trojga rodzeństwa. W tym mieście ojciec, absolwent Państwowej Szkoły Górniczej w Wieliczce, otrzymał w 1933 r. swą pierwszą pracę na stanowisku sztygara w kopalni "Giesche" (obecnie KWK "Wieczorek"). W 1938 r. Wiewiórkowie zamieszkali w Suchej Górnej na Zaolziu, w rodzinnych stronach ojca, gdy ten fragment Ziemi Cieszyńskiej powrócił do Polski.

Ojciec codziennie dojeżdżał do kopalni w Karwinie, lecz po wkroczeniu na te tereny Niemców - za odmowę podpisania volkslisty - został skazany na roczne bezrobocie, a potem, aż do końca wojny, na ciężką pracę rębacza strzałowego. W 1941 r. Janusz rozpoczął obowiązkową edukację w niemieckiej szkole podstawowej, gdzie uczęszczali głównie Polacy oraz mały procent Czechów i Niemców. Przymusowa nauka dała mu znajomość podstaw języka niemieckiego, przydatnego później w pracy przewodnika po wielickiej kopalni oraz w kontaktach zawodowych i społecznych.
Pozostało 91% tekstu
Twoja przeglądarka nie ma włączonej obsługi JavaScript

Wypróbuj prenumeratę cyfrową Wyborczej

Pełne korzystanie z serwisu wymaga włączonego w Twojej przeglądarce JavaScript oraz innych technologii służących do mierzenia liczby przeczytanych artykułów.
Możesz włączyć akceptację skryptów w ustawieniach Twojej przeglądarki.
Sprawdź regulamin i politykę prywatności.